We zijn er bijna ... maar nog niet helemaal - zo. 8 augustus

Eindelijk was het dan zover, zondag 8 augustus, we gaan naar Florida!
We stonden om 4 uur op en pakten de laatste spullen in. De ouders van Anne-Marije waren om 5 uur bij ons. We hadden besloten om met twee auto’s naar het vliegveld in Dusseldorf te gaan en zij zouden onze auto mee terugnemen. Ik had gekeken bij lang parkeren op het vliegveld maar bijna alles was vol, dit was een mooie oplossing natuurlijk. De weg ernaar toe was goed tot in Duitsland, eerst hadden we dikke mist en daarna harde regenbuien. Vlak voor Dusseldorf was een ernstig ongeluk gebeurd en kwamen we in een file terecht. Gelukkig maar dat we op tijd vertrokken waren. We waren om 7.15 uur op het vliegveld en gingen inchecken. Hier was het nog erg rustig. Thuis had ik de boarding passen voor KLM naar Amsterdam al uitgeprint, we zitten op rij 3. Maar de boarding passen voor Martinair naar Orlando kregen we niet, we hadden dan om 14 uur voor beide vluchten moeten inchecken en niet om 10 uur alleen voor Amsterdam. De boarding passen voor de vlucht naar Orlando kregen we dus in Dusseldorf en onze stoelen op rij 23 en 24 waren nog ok. Ik had Martinair nog gebeld over het toegestane gewicht, de één zegt 20 kg, nu aan de balie zei die man 23 kg. Hebben we dus plaats genoeg voor extra kilo’s op de terugweg. We gingen om in de stemming te komen, koffie drinken bij Starbucks en we namen afscheid van de ouders van Anne-Marije. Het afscheid was even een beetje moeilijk maar dat is logisch, Anne-Marije gaat voor het eerst zo’n stuk vliegen naar de andere kant van de wereld.

Het wachten ging beginnen, het toestel was om 9.30 uur binnen en om 10.15 uur vertrokken we voor een vlucht van maar liefst 24 minuten! We hadden zelfs nog jus d’orange en een koek gekregen.
Op Schiphol zag ik mijn broer Wilco en zijn collega staan, die waren vandaag hard aan het werk. We zwaaiden even vanuit de verte, over 2 weken komt Wilco ook een week naar Florida. We zagen al direct dat de vlucht vertraagd was tot 15 uur (ipv 14.15 uur), Martinair schijnt bijna nooit op tijd weg te gaan. We hadden dus tijd zat om koffie te drinken met een lekkere ham-kaas croissant erbij. We hingen wat en lazen en kletsten wat, Tom kocht nog wat sigaren in de duty free en daarna op weg naar de gate. Hier werden we gecontroleerd en Sebastian werd uit de rij gepikt. Hij bleek op de zwarte lijst?? te staan, ze gingen zijn paspoort gegevens controleren en daarna akkoord geven aan Amerika dat hij ok was. Heel vreemd, al met al had hij ruim 3 kwartier bij de controle gestaan. Heel sneu voor Sebastian, want hij vindt vliegen verschrikkelijk en voelde zich nu al beroerd van dat korte vluchtje.
Het vliegtuig vertrok uiteindelijk pas om 15.20 uur en moest nog een heel eind taxiën over Schiphol. De vliegtijd zou ruim 9 uur bedragen en volgens schema zouden we om 18.45 uur aankomen, een uur later dan eerst dus. De vlucht was lang en saai, je kon entertainment sets huren maar dat hoefden we niet. We kregen chicken of risotto en aten alleen het broodje en het chocolade cakeje. We lazen wat en doezelden wat en werden niet goed van een man 2 rijen voor ons die heeft 5 uur lang aan één stuk luid zitten praten met de man voor ons, over hoe goed hij wel niet was en hoe hij zo rijk geworden was. Heel ergerlijk, al die tijd zat hij op zijn stoelleuning met zijn benen in het gangpad zodat iedereen die er langs wilde dat amper kon. Met Anne-Marije ging het goed tijdens de vlucht maar Sebastian was erg ziek. Gelukkig heeft hij zo nu en dan wel wat kunnen slapen.
We landden om 18.45 uur lokale tijd, dus dat was goed op tijd, al leek de vlucht op de een of andere manier heel erg lang. We gingen naar de douane met twee witte formulieren, we liepen met Anne-Marije mee en die man vroeg waarom ze met deze familie mee kwam. Hij was heel aardig. Deze keer werd Nathalie er uit gepikt, volgens de douanier was haar Esta niet aangevraagd. Ik had de papieren uitgeprint bij me en hij snapte het niet. Of we toch maar een groen I 94 voor haar wilden invullen en zij kreeg dus als enige een strookje mee in haar paspoort. Daarna mochten we door en haalden de koffers even op. Die waren allemaal aangekomen gelukkig. We gaven ze een eindje verder weer af en liepen naar de uitgang. We waren in een heel ander deel van het vliegveld en kwamen ineens weer bij een controle.
De schoenen moesten uit, riemen af, laptop uit de tas, noem maar op. Iedereen vond het zo gek en dacht dat ze verkeerd gelopen waren. Volgens deze man was dit toestel niet goed gecontroleerd en omdat we in een veilige zone beland waren moesten we gecontroleerd worden. Pas om 20 uur waren we bij de bagageband waar het ontzettend lang duurde voor alle bagage weer aankwam, uiteindelijk hadden we pas om 21 uur alle bagage.

Tom had intussen bij Hertz de papieren in orde gemaakt voor de huurauto. Onze midsize was er niet en we kregen een upgrade. Het werd een rode Chevrolet Traverse, deze hadden we in februari ook gehad en is een erg fijne ruime auto. Alleen de rode kleur is niet mijn lievelingskleur. We waren blij dat we eindelijk op pad konden en reden naar TGI Fridays vlakbij het vliegveld.
Ik had een voucher “skip the line” die we niet nodig hadden en een gratis appetizer of dessert hoefden we ook niet. We waren het heel erg zat en aten snel een hamburger of chicken wraps.
Onderweg kochten we bij een CVS pharmacy (Publix was al gesloten om deze tijd) water en bier en reden snel naar huis.
Het was zo fijn om weer bij het huis aan te komen. Sebastian had het huis nog niet ingericht gezien en zei dat hij het veel groter vond dan wat hij zich herinnerde. Anne-Marije vond het huis ook prachtig en zei dat alles veel mooier was dan de foto’s. Na een snelle rondleiding, lazen we het gastenboek en zochten ons zwemgoed op in de koffers. We doken allemaal even het zwembad in, heerlijk was het. Na het douchen gingen we dan allemaal eindelijk om 23.30 uur slapen. We waren dus ruim 26 uur opgeweest.

Heel erg bedankt allemaal voor de leuke reacties, foto's volgen binnenkort.
Tot morgen.